Select Page

Een blog over het ontstaan van een boek. Het vinden van richting. Een tocht over slingerpaadjes en omwegen, steile klimmen en af en toe wat afsnijden. Alles om het verhaal vanuit het hoofd naar het papier te krijgen. Kortom: de reis van het verhaal.

4. De kogelwerende werktas

18 Apr 2017

Afgelopen week heb ik afscheid genomen van mijn werktas. Na vele jaren trouwe dienst. En toen schoot het volgende verhaal door mijn hoofd.
Jaren geleden werd ik er mij van bewust dat ik elke dag mijn werktas mee naar huis nam. Volgeladen met papier, iPad én computer. Elke dag zeulde ik die tas van mijn werk naar huis, zonder mijzelf af te vragen waarom eigenlijk. Ik merkte wel dat het heel makkelijk was om ’s avonds nog even iets te doen voor het werk. Ik bedoel: ik had toch alles bij mij. Lekker handig. Maar dat was niet de reden.
Ik zag andere collega’s ook met zulke tassen lopen. De één nog voller gepropt en dikker dan de ander. Er waren er zelfs die – omdat de tas zo zwaar was geworden – een speciale fietsbeugel voor hadden gekocht. Zodat ze de tas niet vast hoefden te houden onderweg naar huis.
Ik vroeg mij dan af: zou die werktas er ’s avonds vanaf worden gehaald? Of bleef de fiets mét tas ’s nachts moederziel alleen in de garage staan wachten om de volgende dag weer ongeopend mee te gaan naar kantoor? Hoogstens misschien om de bammetjes te verwisselen. Ik heb het nooit gevraagd.
Toen ik mij er van bewust werd besloot ik de werktas niet meer mee te nemen naar huis. Het verschil was enorm! En het grootste verschil was niet zo zeer ‘s avonds te merken, maar juist in de morgen: de aankomst bij het werk. Ik had letterlijk minder ballast bij mij. Ik had ook minder om mij achter te verschuilen.
Zo’n tas met belangrijke papieren en een computer vol met vertrouwelijke documenten is natuurlijk heel belangrijk. Het was alsof de tas aanzien gaf. Alsof de tas aangaf dat ik goed bezig was. Mét tas het mannetje, zonder tas … tja, wat heb je thuis dan eigenlijk gedaan?
Ik liep vanaf dat moment alleen met wat boterhammen het werkterrein op. Benieuwd wat de werkdag ging brengen. En mijn zelfvertrouwen kreeg een boost. Dat moest ook wel want mijn kogelwerende werktas (zo dik was hij wel) kon ik toch niet meer inzetten. Het gaf een heel vrij gevoel. Heerlijk.
Maar ik had de tas nog wel. Niets bijzonders: het was gewoon de computertas die bij de laptop zat. Maar afgelopen week heb ik de computer, met iPad én werktas ingeleverd bij mijn (inmiddels) voormalige werkgever. Het was een heel bijzondere ervaring om die tas in te leveren en daar achter te laten. En toen herinnerde ik mij dus dit verhaal.

Laat hieronder je reactie achter

Over mij

Nog maar kort geleden was ik projectmanager in de high-tech industrie. Maar de deadlines, rapportages en het politieke spel van een grote organisatie kwamen mijn neus uit. Letterlijk. Het was niet meer mijn job noch mijn omgeving. Ik heb de behoefte aan vrijheid. Vrijheid om te creëren, te inspireren en te bewegen. Om met mijn muziek aan de slag te gaan, verhalen te schrijven en te vertellen, de natuur in te gaan en mijn kinderen te zien opgroeien. Dingen ervaren in plaats van uitvoeren. Weten dat wat je doet ergens goed voor is en dat het mensen raakt. En dus heb ik afscheid genomen van mijn kantoorbaan en ga ik het avontuur aan. Wat ik nu ben? Een avonturier, muzikant, artiest, schrijver, trainer, inspirator, spreker, creator, ... Zeg het maar, ik weet het nog niet. Ik ben ik, en ik ben op avontuur. Op reis dus. Misschien ben ik dan een reiziger? Wil je meer weten over mij of over dit blog? Ga dan naar de hoofdpagina van De reis van het verhaal of volg de reis op Facebook

Inhoudsopgave van de reis van het verhaal